Daphne

Als ik omhoog kijk ’s avonds, is de hemel er niet meer, een grote twijfel hangt er tussen de bomen. Duister en regen reegnen uit de leegte neer met de onzichtbre haast van onderaardse stromen.

Alleen mijn voeten op de oude grond verbinden mij met het bestaande, nauw ademend als zij, de aarde, – diep in zichzelf gekeerd en wond. En het enige, dat ik nog zeker weet, waaruit ik nooit meer word bevrijd is het vaste, dicht-vertakte leed. Mijn blaadren roeren in onzekerheid waarin nog iets van hemels luistren is, mijn wortlen proeven zoveel duisternis.